Laan van Nieuw Oost-indië 275 | 2593 BS Den Haag, The Netherlands | +31(0)70 365 46 77

Mevrouw Mondriaan en mevrouw Escher schrikken zich gek

Mevrouw Escher heeft van haar zoon, Arthur, een heerlijk stuk kaas gekregen. Hij was samen met zijn vriendin een paar dagen op Sicilië en heeft daar, volgens hem, de lekkerste kaas ooit geproefd. Hij heeft daarom een stuk voor haar meegebracht. Mevrouw Escher heeft de kaas bewaard totdat Mevrouw Mondriaan terug is van vakantie. Gelukkig is zij sinds gisteren weer in Nederland. Mevrouw Escher heeft haar gemist. Mevrouw Mondriaan was samen met Piet vier hele weken in Berlijn.  Mevrouw Escher denkt: ‘ik zal Adele even bellen om te vragen hoe haar vakantie was en ook of ze zin heeft om haar terugkeer te vieren met een wijntje en een stukje kaas erbij.’

droge dialogen

Mevrouw Mondriaan: Ha, Annelies, wat toevallig! Ik stond net op het punt om jou te bellen. Hoe is het?

Mevrouw Escher: Wat ben ik blij om je stem weer te horen! Ja, hier is alles goed. Leuke vakantie gehad?

Mevrouw Mondriaan: Oh, ja, fantastisch! Wat is Berlijn een leuke en bruisende stad. Overal cafés en terrasjes, de lekkerste restaurants. Zullen we een keertje in het najaar naar Berlijn gaan? Dat lijkt me echt iets voor jou.

Mevrouw Escher: Een heel goed plan! Maar nu wat anders: heb je zin om vanavond te komen? Ik heb uitstekende wijn en heerlijke kaas. Arthur heeft een specialiteit voor me meegebracht uit Italië, een echte delicatesse.

Mevrouw Mondriaan: Natuurlijk heb ik zin om te komen. Lekker wijntje en goede kaas. Daar kan ik geen ‘nee’ tegen zeggen.

Mevrouw Escher en Mondriaan moeten lachen.

Mevrouw Escher: Oké, dan zie ik je zo wel verschijnen.

Mevrouw Mondriaan: Tot zo!

Tien minuten later staat mevrouw Mondriaan voor de deur. Mevrouw Escher doet open en de beide vriendinnen omhelzen elkaar. ‘Zo, meid, leuk je weer te zien’ zeggen ze tegelijkertijd.

Mevrouw Escher: Kom binnen, doe je jas uit en ga lekker zitten. Ik zal even de wijn en de kaas pakken. Ik ben er zo benieuwd naar.

Mevrouw Mondriaan: Hoezo? Naar wat? Heb je die kaas nog niet geproefd dan?

Mevrouw Escher: Nee, ik wilde wachten totdat jij weer thuis was. Ik heb hem zelfs nog niet uitgepakt. Je weet dat Maurits niets om kaas geeft en om alleen te eten…. Nee, dat is niet leuk. Van iets genieten is altijd leuker met z’n  tweeën.

Mevrouw Escher loopt naar de keuken. Opeens hoort mevrouw Mondriaan een ijselijke gil uit de keuken komen. Mevrouw Mondriaan springt op, rent geschrokken naar de keuken en vraagt: ‘Wat is er aan de hand, Annelies? Wat is er gebeurt? Heb je een spook gezien?

Mevrouw Mondriaan ziet dat Mevrouw Escher met een trillende vinger naar een geel blok op de tafel wijst.

Mevrouw Mondriaan: Wat is dat? Waar wijs je naar? Ik heb mijn bril niet op.

Mevrouw Escher gilt: Wormen! Er zitten wormen in de kaas. Help!

Mevrouw Mondriaan: Paniekhaas. Wacht, ik pak even mijn bril.

Ze loopt snel naar de kamer en komt terug. Nu kan ze het beter zien. Er ligt een blok kaas op de tafel waaruit wormpjes kronkelen. Ze herkent de kaas onmiddellijk. En moet een beetje lachen.

Mevrouw Escher moet kokhalzen: Gatver!! Wat heeft Arthur mij gegeven. Ik zal hem direct bellen, die kaas is niet goed meer!

Mevrouw Mondriaan: Annelies, dat is geen bedorven kaas. Deze kaas komt toch uit Sicilië? Dit is de beroemde Sardijnse ‘casu marzu’. Een kaas die extreem lang gerijpt wordt totdat er larven van de kaasvlieg in komen. Een lokale delicatesse

Mevrouw Escher mompelt nog steeds een beetje geschrokken: Lokale delicatesse, nou, nou, heel lokaal dan. Dat zal wel maar ik hoef hem niet! Jij wel? Als ik ernaar kijk, word ik al misselijk!

Mevrouw Mondriaan: Nou, om je de waarheid te zeggen: ik hoef hem ook niet. Zullen we dan maar een wijntje gaan drinken? Ik kan anders om de hoek wat snacks kopen als je nog trek in iets hebt. Ikzelf heb al gegeten maar geen probleem, hoor. Ik ben zo weer terug want ik ben met de fiets.

Mevrouw Escher: Nee, nee, zeg, alsjeblieft niet. Ik heb nu geen honger meer maar een wijntje, goed idee. Laten we een groot glas nemen, van de schrik. Hier, alsjeblieft. Proost!

%d bloggers like this: